Hoe God dwars door de spiegel heen brak

Eerder vertelde ik over pesten en gepest worden, en hoe deze gebeurtenissen me hebben gebracht tot een zoektocht naar God. Vandaag vervolg ik met het tweede deel over hoe deze zoektocht begon, en mis vooral het derde deel niet!

foto door photo-nom


“Bam! Klikklik”. Ik sloot de deur van de badkamer en draaide mijzelf naar de spiegel toe. Ik stond daar een paar seconden, starend naar het gezicht dat ik al mijn hele leven kende. Het gezicht waarin ik elk mooi of lelijk plekje aan kon wijzen en elke vorm, kleur en textuur kende die erin is geplaatst. De angst greep me bij de keel. Dit uiterlijk was waar ik het de rest van mijn leven mee moest doen. En dat wilde ik niet. Ik wilde het niet accepteren. “God, ik kan dit gewoon niet meer...” was het eerste wat ik tegen de spiegel zei, “... ik heb zo vaak gebeden om vrijheid en gezocht naar antwoorden in de Bijbel. U heeft me door moeilijke tijden heen geholpen en me staande gehouden toen ik mijzelf afwees. Maar nog steeds sta ik hier met precies dezelfde onzekerheden. Jezus, waarom duurt het zo lang voordat ik die overwonnen heb? Of moet ik hier gewoon mee leren leven?”

Het echte probleem wat de spiegel je niet vertelt

Ik herinner me dit moment nog steeds erg goed, 19 jaar was ik. Ik kwam thuis van mijn stage en ik was zwaar teleurgesteld toen ik mijzelf in de spiegel zag. Dezelfde imperfecties zaten daar nog steeds te zitten. Nu weet ik dat ik in ZOVEEL leugens geloofde en dat ik een onrealistisch negatief zelfbeeld had, maar toen dacht ik echt zo. Ik dacht echt dat ik anders moest zijn, dat ik mislukt was en zelfs dat ik maar beter niet had kunnen bestaan. Ik was op het punt gekomen dat ik mijzelf haatte.

In de jaren na de gebeurtenissen op de middelbare school groeide deze onzekerheid over mijn uiterlijk, én innerlijk, de spuigaten uit. Er zijn momenten geweest dat ik niet eens meer in de spiegel durfde te kijken omdat ik mij zo schaamde voor wat ik zag. Kon God dan niets veranderen, zodat al mijn onzekerheid en schaamte zou verdwijnen en ik vol zelfvertrouwen de wereld tegemoet zou kunnen treden. Dan zouden alle problemen opgelost zijn en kon ik verder met mijn leven. Dacht ik.

Maar het échte probleem was helemaal niet mijn uiterlijk. Het échte probleem zat veel dieper van aard: de conditie van mijn hart en mijn denkwijze.

In mijn ogen zag ik een meisje met allerlei lelijke kenmerken en waaraan allerlei dingen veranderd moesten worden. Maar in Gods ogen? Ik had geen flauw idee wat Hij ervan dacht en liep met duizend vragen rond: Ziet Hij onze worstelingen als vrouwen in een tijd van extreem hoge verwachtingen wel? Hoe belangrijk vindt God lichaam en uiterlijk? Waarom lijkt het Bijbelse onderricht eerder irrelevant en vaag in deze moderne tijd dan sterk en krachtig in betekenis voor mijn dagelijks leven? Mijn hart was zó hard op zoek naar iets wat mijn leven zekerheid, stabiliteit en volheid zou geven.

Terug naar de werkelijkheid

Die dag voor de spiegel kwam voor het eerst de pijn, het verdriet en de onzekerheid van jarenlang stilzwijgen aan de oppervlakte drijven. Ik zat met meer vragen dan antwoorden. Ik liep in kringetjes rond, vast in mijn eigen denkpatronen. Ik had allerlei hoge verwachtingen van mijzelf, van mijn omgeving en van God gevormd, maar die bleken uitputtend te zijn. Al die opvattingen die ik had opgedaan vanuit de wereld én vanuit het christelijk geloof, strookten die wel met de werkelijkheid?

De realiteit is namelijk dat we iedere dag geconfronteerd worden met de verwachtingen van de maatschappij: posters vertellen je hoe je er uit moet zien, magazines vertellen je hoe je je moet gedragen, muziek en films vertellen je hoe het leven eruit zou moeten zien en sociale media vertelt je hoe het perfecte leven er van een ander uit ziet. Deze stroom aan informatie gaat continue maar door en lijkt de Bijbelse boodschap flink onder te sneeuwen. Hoe in hemelsnaam moeten wij dan een weg zien te vinden in wat waar is en wat niet? Nadat ik dat korte gebed had uitgesproken voor de spiegel, realiseerde ik me dat ik voor een keuze stond. Wie geloofde ik dat God is? Een God die Zich alleen bemoeit met mijn zielsbestemming maar Zich verder afstandelijk houdt van wat er gebeurt in mijn dagelijks leven?

Of een God die ik elke dag mijn hart, ziel, verstand én lichaam kan toevertrouwen op wat voor terrein van mijn leven dan ook? Dit geldt ook voor jou: Hoe jij naar God kijkt, welk beeld je van Hem hebt, is fundamenteel voor de manier waarop jij je geloof uitleeft.

Spreuken 3:5-6 -“Vertrouw op de Heere met heel je hart, en steun op je eigen inzicht niet.

Ken Hem in al je wegen, dan zal Hij je paden rechtmaken.”

Deze teksten gebruiken we vaak als we voor een bepaalde kruising staan in ons leven en een keuze moeten maken. De nadruk ligt dan vaak op de weg en of dat in Gods wil is. Maar als je goed leest gaat het hier niet over één speciale weg, maar over de wegen en paden die je bewandelt door je hele leven heen. De nadruk ligt hier niet op jouw pad, maar op de relatie tussen jou en God ín die paden: “Vertrouw je Mij? Ken je Mij?” Vertrouw jij God? Praat je met God over de moeilijkheden op je werk of in je studie? Durf je God te vertellen dat je worstelt met je uiterlijk of met wie je bent? Laat je hart kennen door God, dat is wat vertrouwen in Hem betekent, simpelweg door aan Hem te vertellen wat er in je leeft. Ondanks dat jouw en mijn hart allerlei problemen heeft, kunnen we de keuze maken om God te leren vertrouwen, zodat ons hele hart opengaat voor Zijn werk en genezing.

Een gebroken spiegel en een gebroken hart

Dat is waar ik voor heb gekozen. Na een poosje in de spiegel gestaard te hebben, besloot ik om alles open te gooien voor God. Ik vertelde Hem mijn onzekerheden, en weet je wat er toen gebeurde? Nee, geen stem, geen plotselinge verandering of iets anders bijzonders, maar openheid tussen God, mijn Maker, en een gewoon meisje: ik vertelde Hem wat er écht in mijn hart leefde en Hij luisterde.

Hij luisterde.

Hij was het die dwars door de spiegel heen brak om mijn aandacht te richten op mijn hart, niet op mijn uiterlijk. Een hart met problemen, zonde en een diepe gebrokenheid, dat erkende dat het Hem nodig had. En dat gaf ruimte aan eerlijkheid: onzekerheden die mijn energie, zelfbeeld, keuzes, gedachten en omgang met mensen jarenlang volledig geruïneerd hadden, kon ik nu bij God in vertrouwen brengen.

En zo begon op die dag mijn zoektocht naar waarheid en werkelijkheid. Die dag was de eerste stap in overgave; één van de vele stappen in de zoektocht naar antwoorden over God als Schepper, naar een identiteit en naar leven als jonge vrouw in de huidige maatschappij. Mijn denkwijze en de problemen van mijn hart veranderde Hij op een verrassend diepe en levensvatbare manier die mijn relatie met Hem deed groeien.

Hoe ging het verder? Lees het laatste deel hierzo. En jij? Heb jij al open en eerlijk aan Hem verteld wat er in je hart speelt en waar je mee worstelt? Welke vragen heb jij aan Hem? Wat houdt je tegen om Hem te vertrouwen?

WELKOM!

Foto 06-09-2021 21 18 35 (1).jpg

Hey, ik ben Marjon.

Dit blog zijn brieven over de zoektocht en reis die ik maak, die andere mensen om mij heen maken, waarin God niet alleen de Gids, maar ook de reis Zelf is. Deze blogs zijn brieven - Lighthouse Letters - die we onderweg schrijven, in een fles stoppen, in de oceaan van informatie en opinies gooien, in het geloof dat ze op een dag aanspoelen op de kustlijn van jouw leven.

NIEUWSTE BLOGS

ZOEK op >>